Нашы выданні 2018 года

Легенды не старой Гародні

Андрэй Павач. «Легенды не старой Гародні»

Аўтар: Андрэй Павач.

Загаловак: «Легенды не старой Гародні».

Вокладка: мяккая.

Колькасць старонак: 158.

Памер: кішэнны (130х175 мм).

Кошт: 10 руб.

Дзе набыць: спіс нашых гандлёвых партнёраў

Анатацыя

Па-сапраўднаму чароўнае выданне, аздобленае фантастычнымі малюнкамі і афортамі вядомага беларускага мастака Івана Русачака, выйшла ў выдавецтве “ЮрСаПрынт” з нагоды 890-годдзя Гродна.

Кніга прысвечана памяці Віктара Юр’евіча Саяпіна.

Больш 200 легенд і паданняў распавядаюць не толькі пра паходжанне гарадскіх тапонімаў або прысвечаныя знакамітым асобам і будынкам, плошчам і вуліцам. Маюцца тут і гісторыі, звязаныя з простымі гараджанамі, якія пераказваліся як анекдоты і нават жахі.

Сабраныя пад адной вокладкай гісторыі падзеленыя на сем раздзелаў: “На гарадзенскай брукаванцы”, “Рыцары, дойліды ды… малпачка”, “Каралеўскі дом”, “Госці. Званыя ды не вельмі”, “Людзі ды кветкі з-над Нёмана”, “Доўгая, доўгая дарога…”, “Нашыя байкі”.

     

З прадмовы выдання

“Існуе легенда, быццам гарадзенскія гісторыкі пасля смерці ператвараюцца ў яшчарак на Старым замку… Дакладней, гэтай легенды не было яшчэ хвіліну назад, але зараз яна ўжо існуе. Дарма што пра яе пакуль ведаем толькі мы з вамі. Ну, і магчыма, яшчаркі, але ж яны, мабыць, ад усяго будуць адмаўляцца…”.

Иван Русачек, «Вавилонская башня»

Хібы прафесіі

“Гуманізм гуманізмам, але ж нехта павінен прысуд выконваць. Горш, калі сам кат аказваўся злачынцам і яго трэба было неяк пакараць. У 1669 годзе падчас сваркі загінуў гарадзенскі кат Марцін Загурскі. Загінуў ад рук свайго ж памочніка Мацея Грабоўскага. Што сталася прычынай сваркі, да канца не вядома, але ж тое і не вельмі істотна. Казалі, быццам бы гэта Загурскі першым кінуўся на Грабоўскага са зброяй. Як бы там ні было, суддзі прыгаварылі памочніка да смерці, аднак… перадумалі. У выніку забойца павінен быў даглядаць жонку забітага ды надалей сам выконваць абавязкі гарадскога ката”.

Андрэй Павач. «Легенды не старой Гародні»

Страшнае месца

“Жыхары шматпавярховага дома побач з вайсковымі могілкамі ўзрушана распавядаюць наступнае паданне: “Тут усё стаіць на касцях... Калі дом будавалі, то выявілі цынкавую труну. Казалі, што загінулым быў нейкі Аляксандр. Павезлі гэтую труну ў невядомым кірунку. А калі людзі сталі засяляцца ў дом, пачаліся кашмары. Сталі паміраць Сашы – адзін за адным. Хтосьці выскачыць з акна, кагосьці машына саб’е. Усяго пяць або сем мужчын. З часам мы сталі клікаць святароў, каб яны ў доме правялі малітву і асвяцілі яго. На працягу трох гадоў яны да нас хадзілі, а потым праклён знік…”.

Андрэй Павач. «Легенды не старой Гародні»

Франуся

“Франуся была адной з гарадзенскаіх прыгажунь. Адзін з тагачасных мемуарыстаў пакінуў нам апісанне яе выгляду падчас “рэдуты”: Франуся была “апранута з празмернай модай […]. Ножкі ў яе босыя, а на ўсіх пальцах ног аздобленыя дарагімі камянямі пярсцёнкі... на ёй не было кашулі, толькі сукенка з нейкай вельмі лёгкай тканіны, паднятая на правай назе гірляндай вышэй калена, грудзі цалкам адкрытыя, зусім не аслоненыя...”. Нічога дзіўнага, што расійскі генерал П. Цыцыянаў, які якраз бавіў час у Гародні ў якасці дыпламата, без памяці закахаўся ў мясцовую прыгажуню. Злыя языкі, праўда, казалі, быццам Франуся зрабілася палюбоўніцай расійскага саноўніка з ведама мужа, а само захапленне каштавала П. Цыцыянаву амаль 30 тысяч рублёў – фантастычную па тых часах суму, а разумная прыгажуня разам з мужам улажыла гэтыя грошы ў каштоўнасці і мэблю”.

Иван Русачек, «Адам и Ева